Energetic Relations

For Europe’s rulers, latest energy crisis between Ukraine and Russia, has once again emphasized the perils of engagement with Mr. Putin. They are in a very difficult position right now. Not only should they reduce reliance on Russian gas but also be very discreet in terms of other Russian ambitions. Looks like energy politics is not just concerning multi-billion corporate giants.

Russia’s energy card is used for two reasons; to demonstrate its eco-political clout and intimidate europeans. Putin does not miss an opportunity to show the country’s outgoing power in the face several disputes as he did in the latest Georgian War and gas row with Ukraine a year ago. He desires western countries to reaffirm Russia as a world power. He, moreover, likes to revive Europe’s scariest nightmare which is Europe’s almost %50 percent dependency on Russian gas, now and then when and where it is necessary.

Rest assure that, his habits date back to the begining of the 2000s when oil prices began to escalate. Due to successful political and military actions, he managed to toople or tame domestic issues such as Chechenya. When the dust settles, there was a chance for a fresh start. In such an atmosphere with domestic calm and economic boost, Russia’s image which was tainted with the fall of Soviet Union, needed to be polished.

The main driving force behind Russia’s belligerent actions is the result of such image restoring bid. Nevertheless, there is no single thing in the world that is not counterbalanced by others. First, the energy prices which climbed up to 140$ a barrel in August, experienced a record fall. Bearing in mind that Russia’s huge foreign reserves are energy earnings stemmed from abnormal economic bubbles and conditions, this would broadly affect Russia’s economy which has already begun to feel ramifications of a recession.

Secondly, Russia’s customers –mainly EU- have already started to seek alternative resources and routes. Projects as Nabucco are voiced loudly and employed as a leverage –if not alternative- against Putin’s unpredictable tendencies. More to the point, European leaders have agreed on “20-20-20” plan on December which envisions to provide %20 of total energy production from renewable sources by 2020. Turkey, on the other hand, attaches more and more importance to energy ties with Iran and furthermore targets to be the new energy hub which would try to by-pass Russia by transfering Middle East oil and Caspian gas into the Europe.

Domestic woes would also require more “energy”. Since energy prices’s downturn, flaws of the Russian markets have buoyed more clearly. Government failed to prevent substantial loss in local currency, unemployment is on the rise and figures of growth are not the same they were used tı, although Russia is expected to grow around %4 this year. These economic problems would probably lead to significant social unrest in the country where political oppression on dissidents is common. Since protesters are deemed as western plotters to undermine Russia’s image on the international fora by the government, there is a good chance that such opposition would sparked further furore. Dealing with these issues would distract Russian bureaucracy and requires inward looking policies consuming more energy than external ones.

Yet, Russia has substantial potential both economic and political. According to estimates of the International Energy Agency, oil price a barrel would stabilize around 100$ a barrel in the long run. And that will alone be a great hinge for Russia’s economy controlling huge gas and oil fields which will guarantee countries economic future at least for 50 years in the absence of extraordinary economic shocks. It should not be worried by Europe’s efforts to diversify routes and resources either. For now, the “20-20-20” plan is a long shot, and could not be materialized in a short period of time. In the best case scenario, continent will contine to rely on Russian resources until the next decade and that might be proved to be optimistic. More to the point, building up new routes takes at least a decade, let alone the costly technology of renewable energy.

The problem is not whether Europe could minimize its dependency on Russia but how it would reconcile with it by not offending both U.S. and eastern neighbours. A new appeasement policy which aims to ease Russia’s temper and encouraging western-style democracy at the same time, might be employed. After all, isn’t that the job description of the chief of the CFSP*?

____________________________________

* Common Foreign and Security Policy

Leia Mais…

Chinese Democracy

Musicians have always been known as their dissident stances, especially when it comes to politics. John Lennon stirred the anti-war campaign against the Vietnam War; Bono, the vocal of U2 which was named after the spy planes of U.S., have accused the American Government of being the puppet of transnational corporations. However, since the begining of the new era in 2000s, they have found a new target to hit. Since Björk, the famous Icelandic singer, cheered people as “Free Tibet” in her latest concert in China, criticism towards the country has been increased, particularly on fundamental rights and freedoms. But how much of this criticism is deserved is another issue.

China's bad reputation on human rights is not flash news. The situation first came to the fore with the events in Tianenmen Square, though, the state of political freedoms have always been problematic in the People’s Republic. In 1989, with the fall of the Soviet Union, China was boiled up due to political and economic unrest. Angry youth, especially students and unemployed graduates, have gathered in the Tianenmen square and protested Communist Party's policies for 7 weeks. Whatever the reason of this upheaval, be it a CIA scheme or the late reflection of the freedom movement in late 1960s, the consequences were dire for the protesters. 700 to 1000 people were killed during the army's intervention. Some of the protesters were held as detainees and tortured, others became missing after taken into police custody. In the aftermath, European Union and U.S. have imposed arms embargo towards China which is still in effect. This tragedy have raised eyebrows among international community and people started to look more closely into the "Chinese Democracy".

The country still exercises capital punishment. Almost 30 convicts are executed every year. Freedom of movement was restricted; Chinese citizens in Western regions are not allowed to establish businesses in other cities. The Tianenmen incident was deleted from Google in the face of  official threats to ban the search engine's activities from China. Historic events was removed or deflected daily in the Chinese network. Thousands of web sites are either banned or censured based on more than sixty regulations on internet censorship. Considering Tibet as separate country continues to be a crime in the legal system.

China's foreign policy is no different. Chinese actions in Africa usually result in boosting African dictators. Not only it provides economic support for Africa's ill-governed countries but also backs them in the international fora. The main impediment against concerted action towards Sudanese government which is broadly held responsible for the plight in Darfur, the war-torn region, is China’s threats to veto a possible UN resolution in the Security Council. Communist Party also refrains from putting a pressure to Uganda’s dictator Robert Mugabe which refuses to hand over its powers, dismissing democratic elections.

But Tibet is another issue. Chinese army have entered into Tibetian soil in 1949, violating the agreement envisaging autonomy to Tibet. Since then, it has been a major headache for China. Although they abstain from emphasizing Tibet’s right of self-determination, human rights campaigners and a few Hollywood celebrities condemn human rights violations and discriminatory treatment for Tibetians. China strongly denies this. According to the official thesis, Tibetian people are treated equally as Chinese citizens. Taking into consideration current problematic social system in the mainland China, that may be true. Nevertheless this does not justify the problems in Tibet and China’s tit-for-tat with Dalai Lama, the spiritual leader of Tibet.

Not suprisingly, some steps could have been welcomed if they have worked smoothly. During the Olympic games, Chinese government which was forced to recognize the protests, have arranged public places called protest parks for people demanding more freedom. However, out of 77 applications regarding to use these parks, only 3 were accepted and 2 of which were vetoed and the other was suspended. Furthermore, the Chinese Administration's new social net plan that envisages to protect its workers from low and inhumane working conditions does not loom on the horizon.

Nevertheless, there are other questions; what really is on the agenda of the countries that criticize China? Do they really care human rights violations or just use them as a foreign policy leverage to undermine the new rising power of Asia? (which was also the case for the Soviet Union between 1975-1990s.

Whatever the answer, actors of the international fora, are obliged to somehow engage in China. Its economic clout is growing, its political influence would be felt more in the next decade. And it surely would be more difficult to handle for “pure” human rights’ champions in the future.

Articles you might also like:

> Occupy Wall Street Then Leave It to Censor

> Sanctions and Economy of Iran: Killing Wrong Birds With One Stone

Leia Mais…

Gazze: Büyük Ortadoğu, Sonuçlar ve Türkiye’nin Rolü

Geçtiğimiz Cumartesi gününden bu yana İsrail’in Gazze’ye başlattığı -önce hava daha sonraysa kara- operasyonu dünyada ciddi bir infial yarattı. Bu makale yazılırken, ölü sayısı 500’e, yaralı sayısı ise 2000 sınırına dayanmış bulunmaktadır. Hiç kuşkusuz, bu boyutta bir olayın doğru anlaşılabilmesi için, nedenleri, uluslararası politikada doğuracağı sonuçlar ve sorunun çözümü noktasında Türkiye’nin girişimleri iyi değerlendirilmelidir.

İsrail’in son iki senedeki saldırgan tutumunu anlayabilmek için, bölgeye yönelik olarak, ABD’nin uluslararası kamuoyunun gündemine getirdiği “Büyük Ortadoğu Projesi”ni (BOP) incelemek gerekiyor. Bilindiği üzere bu proje; Ortadoğu ülkelerinde ılımlı islamın başa gelişini, demokratik sistemin kurulması veya güçlendirilmesi yoluyla da terörist eğilimleri zayıflatmayı ve bölgede serbest piyasa ekonomisine dayanan yönetimler kurmayı hedeflemektedir. Bu gibi batı yanlısı demokrasiler de kimi zaman içsel dinamiklerle (Lübnan modeli) kimi zaman ise dış müdahalelerle (Irak ve Afganistan savaşları) kurulacak idi. ABD Dışişleri Bakanı Condoleeza Rice’ın Lübnan’da verdiği “Ortadoğuda sınırların yeniden çizilmesi gerektiği” demecini burada anımsamak gerekiyor.

Bu açıdan bakılırsa, çok dikkatli olmayan bir göz bile Gazze ile Lübnan savaşlarının benzerliklerini görebilir. İkisi de bölgede BOP’un en büyük baltalayıcısı olan İran etkisindeki uç oluşumların –Hamas ve Hizbullah- tasfiyesi amacıyla başlatılmıştır. Zira söz konusu örgütler ortadan kaldırılmadığı sürece BOP’un başarıya ulaşma şansı bulunmamaktadır Dahası her iki savaş da askeri açıdan birbirinin adeta bir kopyasıdır. İkisi de önce İsrail’in hava saldırıları ile başlayıp, kara operasyonları ile devam etmiş, yine iki savaşta da İsrail için en büyük tehdit İsrail topraklarını hedef alarak fırlatılan başıboş Katyuşa füzelerinden gelmiştir. İsrail’in Hamas’ın yolladığı füzelerin Katyuşa Füzesi olduğu iddiasını da bu açıdan değerlendirmek gerekmektedir*.

Son zamanların en şiddetli savaşının arkasında BOP dışında nedenler olduğunu da diğer yandan ifade etmek gerekiyor. Bunlara ilk olarak, İsrail’in Lübnan Savaşı’nda sarsılan imajını sayabiliriz. Lübnan’da özellikle ordu içinde yaşanan problemler ve Hizbullah’ın yokedilemeyişi İsrail halkında ciddi bir hayal kırıklığı yaratmış ve iktidardaki Kadima Partisi’nin sallanmasına sebep olmuştur. Bu nedenle hem sarsılan askeri imajı hem de iç politikadaki problemleri unutturabilmek amacıyla İsrail Devleti Gazze’de askeri yollara başvurmuştur. Bunun yanı sıra, bu saldırısının aynı zamanda Ortadoğuda daha ılımlı politikalar izlemesi beklenen Barack Obama’ya da bir mesaj niteliğinde olduğu söylenebilir. İsrail Ortadoğuda halen işleri kendi başına yürütebileceğinin dünyaya göstermek amacındadır. Herhangi bir uyarı olmaksızın Suriye’de nükleer reaktör şüphesiyle vurduğu bölgede dört sivili öldürmesi bu durumun küçük ama önemli diğer bir kanıtıdır.

İsrail’in saldırgan tavrına ve iç politik çekişmelerine karşılık Hamas’ın da İsrail’e yönelik provokatif davranışlarının da bu savaşın nedenleri arasında olduğu kabul edilmelidir. Her şeyden önce, Hamas 2006’da Gazze’de kontrolü ele geçirmesinden bu yana siyasi dönüşümü tamamlamada başarısız olmuştur. Gerek bölgenin içinde bulunduğu sürekli çatışma ortamı gerekse İsrail’in derhal bölgeyi abluka altına alması da, böyle bir dönüşümü engellemiştir. Bunun sonucu Hamas terörist örgüt kimliğini atamamış ve askeri kanadı siyasi kanadına galebe çalmıştır. Bu aynı zamanda, arkası kesilmez füze saldırılarının ve İsrail ile zaten problemli olan ateşkesi uzatılmamasının da nedeninidir.

Bu karmaşık ortamda, Türkiye son dönemde ortaya koyduğu arabulucu rolünü (bkz. Ambitious Turkish Diplomacy) pekiştirmek amacıyla Başbakan nezdinde temaslarda bulunmak ve bölgede en azından ateşkese gidecek bir süreç başlatmak amacıyla harekete geçmiştir. Bununla birlikte ateşkes sağlanamamasının nedeni arabulucu eksikliğinden daha derinde bulunuyor. Her şeyden önce İsrail, savaşın Hamas’ın füze saldırılarının engellenmesi amacıyla başlatıldığını açıkladığından beri, amansız bir askeri kampanya sürdürüyor. Diğer yandan İsrail, özünde, Hamas’ı ve Gazze’de onu iş başına getiren Filistin halkını cezalandırmak amacındadır. Bu hedefine ulaşmadan da duracak gibi görünmüyor.

İkinci olarak, bölge ülkeleri, farklı nedenlerle de olsa, üstü kapalı olarak çatışmanın en azından bir süre daha devamını istemektedirler. Arap ülkeleri, özellikle Mısır, bunu Hamas’ın ezilmesi amacıyla isterken, İran Lübnan’da İsrail’in belalısı durumuna gelen Hizbullah lideri Hasan Nasrallah gibi İran yanlısı kahramanlar yaratmak peşindedir. Arap dünyasındaki cılız tepkilerin nedenini burada aramak yerinde olacaktır.

Bu iki temel nedenden ötürü Tayyip Erdoğan’ın Ortadoğu ülkelerine başlattığı gezinin, Türkiye’nin olay karşısındaki tutumunu ve arabuluculuk rolünü vurgulamaktan başka bir sonucu olmasını beklemek gerçekçi olmaz. Bölgede konuşlanması düşünülen BM barış gücü önerisi de en iyi ihtimalle BM Güvenlik Konseyi en kötü ihtimalle ise Genel Kurulda takılacaktır. Türkiye’nin girişimleri sonucu alınabilecek en olası sonuç, İslam Konferansı Örgütü ya da Arap Birliği tarafından yayınlanacak bir kınama bildirisinden öteye geçemeyecektir.

Buna karşın, Türkiye’nin olay karşısında aldığı pozisyonun olumsuz sonuçları daha somut görünmektedir. Türkiye’nin tepkisini yakından izleyen Yahudi Lobisinin yakın geçmişte yaptığı gibi Ermeni kartını oynaması muhtemeldir. Hatırlanacağı üzere, Hamas yetkililerinin geçtiğimiz dönemde Türk Dışişleri Bakanlığı tarafından kabul edilmesi ve resmi protokol uygulanmasına, Yahudi Lobisinin etkili oluşumlarından İftira ve İnkarla Mücadele Birliği (Anti-Defamation League) Ermeni Olaylarını soykırım olduğu yönünde açıklamalarla karşılık vermiştir. Bu nedenle önümüzdeki dönemde Yahudi Lobisi’nin de yardımları ile Ermeni Soykırımı tasarısının Amerikan Kongresine gelmesi süpriz olmayacaktır.

Bir diğer olumsuz sonuç Türkiye’nin PKK ile mücadelesinde ortaya çıkabilecektir. İsrail istihbarat servisi MOSSAD’ın, Türkiye’nin Ortadoğu politikaları çerçevesinde İsrail’e yakın durmasına karşılık, PKK ile mücadelesinde yardım ettiği uzun bir süreden beri bilinen bir gerçektir. Son gelişmeler ışığında istihbarat alışverişinde de sıkıntıların çıkması ve İsrail tarafının isteksiz davranması olasılık dahilindedir. Bu bile başlı başına İsrail’in Türkiye için, sadece Ortadoğu kapsamında değil tüm dış politika kapsamında ne kadar etkin bir değişken olduğunu ortaya koymaktadır.

Uluslararası politikayı bir kenara bırakıp, uluslararası hukuka baktığımızda ise daha farklı bir resim ortaya çıkmaktadır. İsrail operasyonun başlangıcının üzerinden henüz 1 hafta geçmesine rağmen meşru müdafaada orantılılık, fosfor bombasının kullanımının yasaklanması, Cenevre Konvansiyonu kapsamında savaşdışı olanlara karşı muamele gibi pek çok uluslararası hukuk kuralını ihlal etmiştir. Bunun İsrail açısından herhangi bir sorumluluğu ortaya çıkacak mı sorusu zamanla cevap bulacaktır.

Peki Gazze Savaşı nasıl sonuçlanabilir? İlk etapta söylenmesi gereken kara harekatına başlayan İsrail’in işinin kolay olmayacağıdır. Özellikle Hamas’ın sokak savaşı temelli, gerilla tipi savaşı İsrail için oldukça zorlayıcı olacaktır. İkincisi, İsrail'in, amacın Hamas’ın füze fırlatma kapasitesinin yok edilmesi olduğunu duyurması pek de akılcı bir hamle değildir . Zira Hamas füzelerinin el yapımı ve yokedilenler yerine kolaylıkla yenisi yapılabilen silahlardır. Savaş uzadıkça, her yeni fırlatılan roket hem İsrail halkında hem de uluslararası toplumda –Lübnan’da olduğu gibi-harekatın başarısız olduğu izlenimini yaratacaktır.

Bir diğer olası sonuç, İsrail’in kazanması ve bölgeyi El Fetih’e devretmesi durumunda yaşanabilecek kanlı çatışmalardır. 2007’de iki fraksiyon arasında çıkan kanlı çatşmalara benzer olaylar bölgeyi daha da istikrarsız bir konuma sokacaktır. Daha da kötüsü bu defa olayların Batı Şeria’ya yansıması da mümkündür, zira El Fetih hükümeti şimdiden İsrail saldırıları karşısında yeterli tepkiyi göstermeyerek, Batı Şeria halkında şaşkınlık yaratmıştır. Mahmud Abbas hükümetinin bu mevcut tavrını sürdürmesi, Hamas’ın Batı Şeria’da da güçlenmesine neden olacaktır. Son olarak, muhtemel bir İsrail başarısızlığının İran’a yarayacağına da değinmek gerekiyor. Böyle bir durumda, İran kendi davasına yeni ve “başarılı” müttefikler bulma yolunda elini güçlendirmiş olacaktır.

Bugün insani yardımı bırakın, Gazze'den haber almak bile oldukça güçtür. Sınırdan yayın yapan medya veya telefon ile zorlukla iletişim kurulanlardan alınan bilgiler dışında bölgeden sağlıklı haber almak mümkün değildir. Bölge, İsrail Dışişleri Bakanı’nın söylediğinin aksine, açık bir insani krizle karşı karşıyadır. Uluslararası toplumun yetersiz tepkisi, belki İsrail’in umursamaz tavrını kolaylaştırmaktadır, ancak Paris’ten Endonezya’ya uzanan protestolar, operasyon sürdükçe, yaşanan insanlık trajedisini İsrail’e hatırlatacak gibi görünüyor.

____________________________________________

* Katyuşa Roketleri, İran yapımı olmakla birlikte, Kassam Roketleri ile karşılaştırılamayacak kadar komplike ve gelişmiş bir teknolojiye sahiptirler. İsrail bu iddiası ile Hamas ve Hizbullah'ın aynı kaynaktan (İran) destek aldığını ima etmektedir.

Leia Mais…